نادر شاه افشار نادر از قبيلهء افشار بود ، از تيرهء قرقلو . افشار ( اوشار ) طايفه‌اى صحرانشين بود از مغولان كه به قول رشيد الدين فضل اللّه در جزء ميمنهء سپاه اغوزخان جد چنگيز بوده‌اند . اين قوم كه على الظاهر در زمان استيلاى مغول به ايران آمده و در اين سرزمين جاى گرفته‌اند ، مركز اصليشان در آذربايجان غربى بود . ولى قسمتى از آنان را اسماعيل صفوى به خراسان شمالى در حدود ابيورد كوچ داد ، تا در برابر ازبكان سدى استوار باشند . زبان اين طايفه تركى بود و محل قشلاقشان در حوالى دستگرد و درگز . نادر در محرم سال 1100 هجرى / نوامبر 1688 در دستگرد چشم به جهان گشود . بعدها به همين مناسبت در دستگرد بنايى ساخته شد به نام « مولودگاه » . خانوادهء وى بسيار تنگدست بودند . پدرش امامقلى بود كه شغل پوستين دوزى داشت و گويند كه مادرش مدتى در اسارت اوزبكان بوده است . در ابتداى زندگانى ندرقلى نام داشت و وقتى كارش در دستگاه طهماسب دوم بالا گرفت ، لقب طهماسبقلى خان يافت و هنگامى كه به سلطنت رسيد خود را نادرشاه خواند . در ايام جوانى ، در زد و خوردهاى محلى با تركان و كردان چشمگزك خبوشان